Vooral Nederlanders en in mindere mate ook Belgen zijn echte “etiketten-kopers”. Ze kiezen een wijn op basis van het etiket. Als het etiket mooi oogt, stimuleert dit de verkoop. Het oog wil namelijk ook wat, toch? Toch zegt hoe mooi een etiket is niets over de inhoud, en vice versa. Er worden ongelofelijke goede wijnen met lelijke etiketten verkocht, maar vooral; slechte wijnen met fabelachtige etiketten.

 Het oudste etiket is 6000 jaar oud, uit het Babylonische rijk. Deze zat destijds op een Amfora. In Bordeaux, Bourgogne en Champagne werden ze in de 19e en 20e eeuw pas populair. Recent; halverwege 1900 werd het hebben van een wijnetiket verplicht.

 Super handig! Op het etiket kun je namelijk aflezen hoe de wijn die er in zit ongeveer zal smaken! Een aantal zaken zijn verplicht op het etiket, zoals land van herkomst, streek van herkomst, alcoholpercentage en inhoud van de fles. Vaak staan druivenrassen of oogstjaren vermeld, maar dit is niet verplicht.

 Een (beginnende) wijndrinker doet er goed aan het etiket goed te bestuderen alvorens de wijn te nuttigen. Zo kan eenvoudig de smaakvoorkeur bepaald worden, en ontdek je bijvoorbeeld een voorliefde voor Spaanse wijnen of juist voor karakteristiek Frans druivensap. Of je merkt dat je meer van een sappige Merlot houdt dan van een krachtige Cabernet, of andersom.

 Naast handig kunnen termen op flessen ook erg verwarrend zijn. Neem bijvoorbeeld de term: reserve, of Reserva. In Spanje mag je deze term voeren wanneer de wijn drie jaar gerijpt heeft, maar in andere landen mag je deze termen altijd op de fles zetten. Hetzelfde geldt voor Vieilles vignes, oude wijnstokken. Er zijn geen regels over wat nou echt oude stokken zijn, dus wordt hier veel mee gesjoemeld.

 Winemakers reserve, selection, vendemnia en premium selection zijn soms onzintermen. Ook mag een wijnmaker zijn naam natuurlijk een naam geven, hetgeen de wijn soms chiquer doet lijken dan het soms is. Toch zijn streeknamen en andere termen wel beschermd. Bijvoorbeeld Clos (ommuurde wijngaaard), Chateau (eigenlijk elke wijnboer met een eigen wijngaard en wijnhuis), Sur Lie (op gistbezinksel) zijn enkele termen die niet zomaar gebruikt mogen worden.

 Aan de hand van het label van de Bujan zal ik de termen op de fles kort toelichten

Fles Bujan

  1. Grand vin de Bordeaux. Klinkt leuk, maar is geen beschermde titel. Zegt dus eigenlijk niets over de kwaliteit van de wijn, enkel dat hij uit de streek Bordeaux komt.  
  2. Een leuk ornamentje, staat chique, zegt niet direct iets over de wijn.
  3. Een medaille, in dit geval van Parijs 2015. Hoewel dit een redelijk betrouwbare prijs is, zijn er vele malafide prijzen in omloop, waarbij je prijzen als het ware kan “kopen”. Een fles die behangen is met verschillende prijzen en medailles is dus in veel gevallen geen teken van kwaliteits-wijn, eerder van een wijnhuis met een groot marketing budget.
  4. Mis en bouteille au Château, ofwel: gebotteld op het Château. Dit wil zeggen dat de wijn op de plek waar hij gemaakt is gebotteld is. Dit heeft als voordeel dat er niet onnodig met de wijn rondgereden is en dat de kwaliteit en herkomst beter geborgd kan worden.
  5. 2013. Het oogstjaar. Het jaartal dat op de fles aangegeven staat is altijd het oogstjaar, dus het jaar dat de druiven geoogst zijn. Ook als de wijn pas later in de fles is gegaan. Het oogstjaar zegt iets over de wijn, er zijn namelijk goede en slechte wijnjaren.
  6. Chateau Bujan. De naam van het wijnhuis. Chateau betekend kasteel, maar lang niet alle wijnen waar Chateau op vermeld staat, komen ook echt van een romantisch kasteel. In Bordeaux alleen al zijn enkele duizenden Chateau-wijnmakers, die vaak niet meer dan een klein huisje en een wijngaard zijn. Veel goedkope Bordeaux zetten een groot gebouw op hun etiket, zodat het lijkt dat de wijn daar gemaakt wordt. Dat ziet er duur uit.
  7. Côtes de Bourg. Een hele belangrijke! Dit is namelijk de regio waar de wijn vandaan komt. In elke regio, vooral in Europa, gelden strenge regels waar wijnboeren zich aan moeten houden, bijvoorbeeld over het gebruik van druiven etc. Vooral bij Franse wijnen kun je aan de hand van de streek behoorlijk wat zeggen over de smaak, al vergt dit wel wat oefening. Je zou voorzichtig kunnen zeggen dat elke wijn uit een appelation min of meer hetzelfde zou kunnen smaken. Lekkere Chablis op? Grote kans dat je elke Chablis lekker vindt. Elke producent die deze term op zijn fles wil zetten moet zich namelijk aan dezelfde regels houden. Wel zo makkelijk voor de consument!
  8. Appellation Côtes de Bourg Controlée. Wil zeggen: deze wijn komt uit de AOC (appellation d’origine controlée, ofwel gecontroleerde herkomstbepaling) Côtes de Bourg. AOC is de strengste eisenlijst, dus het hieraan voldoen is plaatsen op het etiket waard!
  9. Wat informatie over het adres van de wijnmaker. Mag ook op het achter etiket staan.
  10. Produit de France, “geproduceerd in Frankrijk”. Een term die verplicht is bij geïmporteerde wijnen.
  11. Een mooi lijntje om het etiket nog chiquer te maken.

 Wat zegt dit etiket? Het is een wijn uit 2013, uit Bordeaux. De wijn is gemaakt en gebotteld door Chateau Menard, in de sub regio Cotes de Bourg. De wijn heeft een prijs gewonnen in 2015.

 Een leek zegt dit niet, een kenner weet dat 2013 een lastig jaar was in Bordeaux, maar dat er mooie wijnen geproduceerd waren. Ook kun je herleiden dat er in Cotes de bourg veel Merlot en Cabernet aangeplant staat, en dat dit waarschijnlijk ook in deze wijn gebruikt is.

 Conclusie: een wijnetiket zegt tegelijkertijd heel veel, maar ook heel weinig. Pas als je je er echt in verdiept – hetgeen echt de moeite waard is – weet je hier wegwijs in.

 In de tussentijd doen wij het werk voor je. Met heldere, eerlijke omschrijvingen van de wijnen, voor een transparante prijs. Wel zo eerlijk, wel zo makkelijk.

 Mail me als je een vraag hebt over je etiket!

 Proost,

 Jan

Jan@drinkzz.nl